Dit is de mooiste en meest ontroerende brief die je ooit hebt gelezen 😒❀(1 minuut lezen)

Dit is de mooiste en meest ontroerende brief die je ooit hebt gelezen 😒❀(1 minuut lezen)

5 september 2019 Uit Door Uitgelicht Nieuws

Soms kom je weleens brieven tegen op internet of je hoort er verhalen over die je raken. En deze brieven willen je meestal een boodschap meegeven. Zo ook deze brief:

In het dorp waar mijn jeugd zich heeft afgespeeld, is een laan met aan beide zijden huizen en op het eind een grote boerderij. Dit is het straatje waar ik zo’n zeventig jaar geleden over de stenen liep. Een klein drama speelde zich toen af: besmetting met open tuberculose. Deze trof vooral de jeugd. Antibiotica waren er nog niet, genezing werd bevorderd door rust, frisse lucht, zonneschijn en gezond eten.

Vier tuinhuisjes, bijna helemaal van glas, verrezen in de achtertuinen. Ze draaiden rond een dikke houten paal als een soort glazen carrousel. Tweemaal per dag, wanneer ik uit school kwam, riep mijn moeder: β€œMerijntje, even draaien.” Het was mijn taak om de glazen huisjes met zieke en al met de opening naar de zon te draaien. Mijn zusje en Bram leven nog. Voor Beth en Janneke kwamen de nieuwe medicijnen te laat.

De boerderij is een theehuis geworden. Aan de ronde paal van het zonnehuisje waar Janneke in lag, zijn nu waslijnen geknoopt. De rest is verdwenen. Voor Janneke en mij zat op ooghoogte in deze paal een holletje waar we waardevolle dingen in verstopten: een kauwgommetje voor mij, een briefje van Bram voor haar.

Nadat ik thee had gedronken in het theehuis van de boerderij, liep ik langs de paal en stak zonder erbij na te denken mijn vinger in het holletje. Tot mijn verbijstering voelde ik een papiertje. Bevend las ik de door het vocht aangetaste letters: Merijntje, tot ziens. Met tranen in mijn ogen stond ik daar, het papieren kleinood in mijn hand geklemd. Samen met het stukje jeugd, dat ik nooit zal vergeten, liep ik de straat uit.